Ένας βετεράνος του πολέμου έγινε ο γηραιότερος χορευτής μπαλέτου της Βρετανίας, καθώς ανέβηκε στην σκηνή για να δώσει την παράστασή του σε ηλικία... 90 ετών.
Ο John Lowe αποφάσισε να ξεκινήσει τα μαθήματα μπαλέτου λίγο αργά ομολογουμένως, καθώς ήταν ήδη
79 ετών, αλλά, όπως λέει και ο λαός, κάλλιο αργά παρά ποτέ. Σήμερα, ο κύριος Lowe έχει τον πρωταγωνιστικό ρόλο στο έργο “An Artist'Αs Life” του Strauss.
Ο 80χρονος χορευτής, που έχει 11 εγγόνια, πλαισιώνεται από χορευτές που έχουν σχεδόν τα μισά του χρόνια και απαρτίζουν τη χορευτική ομάδα Lantern Dance Theatre Company.
Ο άλλοτε αιχμάλωτος πολέμου των Γιαπωνέζων δήλωσε ότι είναι πανευτυχής που χορεύει στη σκηνή.
«Επίσης, είναι και ένας φανταστικός τρόπος για να εξασκούμαι,» πρόσθεσε ο ίδιος.
«Θυμάμαι όταν ήμουν στο στρατόπεδο των αιχμαλώτων πολέμου, όταν πέθαινα της πείνας και με ανάγκαζαν να κάνω βαριά εργασία. Τότε σκεφτόμουν ότι δεν θα τα καταφέρω. Κοιτάξτε με όμως τώρα. Λατρεύω το χορό και έχω να σας πω ότι δεν είναι για τις γυναίκες.»
Για να διατηρείται σε φόρμα, ο κύριος Lowe εξασκείται σε καθημερινή βάση με ένα όργανο γυμναστικής που έχει στο σπίτι του.
Είναι επίσης πιθανό ότι περισσότερες γυναίκες πλέον ανταποδίδουν τις επιθέσεις που δέχονται, και κατά λάθος ή όχι, συλλαμβάνονται και κατηγορούνται για αυτό. Οι αριθμοί δείχνουν ότι ενώ πάνω από τις μισές υποθέσεις βίας όπου εμπλέκονται άνδρες, έφθασαν στα ακροατήρια, στις γυναίκες ο αριθμός πέφτει στο 1/3, κάτι που σημαίνει ότι οι κατηγορίες κατά των γυναικών είναι πιθανότερο να καταρριφθούν.
Ο εκπρόσωπος της οργάνωσης «Υγεία των Ανδρών», Γρεγκ Άντερσεν, σημείωσε ότι η κοινωνία δεν συμβαδίζει με τις τάσεις που καταγράφει το Γραφείο καθώς δεν υπάρχουν καταφύγια για κακοποιημένους άνδρες.
«Δεν αξίζουν βοήθειας όλα τα θύματα βίας, είτε είναι άνδρες, είτε γυναίκες;», αναρωτιέται ο Άντερσεν.
Παράλληλα με την απελευθέρωση των γυναικών, υπάρχει και μεγαλύτερη ετοιμότητα από πλευράς των ανδρών να απορρίψουν τους στερεότυπους ρόλους. Γίνονται καλοί στη διαχείριση του νοικοκυριού, διεκδικούν την επιμέλεια των παιδιών σε περιπτώσεις διαζυγίου και έχουν το θάρρος να τηλεφωνούν στην αστυνομία όταν είναι τα θύματα της βίας.
Η Σου Ράις, η οποία διευθύνει την οργάνωση «Υπηρεσία Δικαιωμάτων των Ανδρών» υποστηρίζει ότι τα πράγματα δεν έχουν αλλάξει τόσο πολύ και οι κακοποιημένοι σύζυγοι είναι απίθανο να αναζητήσουν αποζημιώσεις μέσω του συστήματος της ποινικής δικαιοσύνης.
«Είναι πολύ πιο δύσκολο για έναν άνδρα να παραδεχθεί ότι η σύζυγος του τον δέρνει, το θεωρούν ντροπή και πολλοί αστυνομικοί συνήθως τους ρωτάνε τι έκαναν για να αναγκάσουν τη σύζυγο τους να τους χτυπήσει ή γιατί δεν μπορούν να τη διαχειριστούν», λέει η Ράις.
Ο εκπρόσωπος της οργάνωσης «Υγεία των Ανδρών», Γρεγκ Άντερσεν, σημείωσε ότι η κοινωνία δεν συμβαδίζει με τις τάσεις που καταγράφει το Γραφείο καθώς δεν υπάρχουν καταφύγια για κακοποιημένους άνδρες.
«Δεν αξίζουν βοήθειας όλα τα θύματα βίας, είτε είναι άνδρες, είτε γυναίκες;», αναρωτιέται ο Άντερσεν.
Παράλληλα με την απελευθέρωση των γυναικών, υπάρχει και μεγαλύτερη ετοιμότητα από πλευράς των ανδρών να απορρίψουν τους στερεότυπους ρόλους. Γίνονται καλοί στη διαχείριση του νοικοκυριού, διεκδικούν την επιμέλεια των παιδιών σε περιπτώσεις διαζυγίου και έχουν το θάρρος να τηλεφωνούν στην αστυνομία όταν είναι τα θύματα της βίας.
Η Σου Ράις, η οποία διευθύνει την οργάνωση «Υπηρεσία Δικαιωμάτων των Ανδρών» υποστηρίζει ότι τα πράγματα δεν έχουν αλλάξει τόσο πολύ και οι κακοποιημένοι σύζυγοι είναι απίθανο να αναζητήσουν αποζημιώσεις μέσω του συστήματος της ποινικής δικαιοσύνης.
«Είναι πολύ πιο δύσκολο για έναν άνδρα να παραδεχθεί ότι η σύζυγος του τον δέρνει, το θεωρούν ντροπή και πολλοί αστυνομικοί συνήθως τους ρωτάνε τι έκαναν για να αναγκάσουν τη σύζυγο τους να τους χτυπήσει ή γιατί δεν μπορούν να τη διαχειριστούν», λέει η Ράις.
